ಆ ಅಪ್ರತಿಮ ಆಟಗಾರ ಅಬ್ಭೇಪಾರಿಯಂತೆ ಸತ್ತ!

dhyan

ಅತ್ತ ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಐಪಿಎಲ್ ಪಂದ್ಯಾವಳಿಗಳ ಅಬ್ಬರ ಜೋರಾಗಿದೆ. ಬೌಂಡರಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಸಿಕ್ಸರ್ ಸಿಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಕ್ಯಾಚ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದಕ್ಕೆ ವಿಕೆಟ್ ಪಡೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ, ರನೌಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಚನ್ನಾಗಿ ಆಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಆಡದೇ ಇದ್ದುದಕ್ಕೆ ಕೂಡ ಆಟಗಾರರು ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಸಂಭಾವನೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಆಟ ನೇರ ಪ್ರಸಾರದ ನಡುವೆಯೇ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಜಾಹೀರಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅದೇ ಆಟಗಾರರ ಆಟ, ಓಡಾಟ, ಮೆರೆದಾಟ! ಅದನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಈಗಿನ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ತಿಂಗಳ ಸಂಪಾದನೆ, ಕೋಟಿಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸರಳ ಸತ್ಯ ಎಂಥ ಪೆದ್ದನಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ, ಅಂದರೆ ಐಪಿಎಲ್ ಪಂದ್ಯಾವಳಿಗಳು ಆರಂಭವಾಗುವ ಮೊದಲು, ಭಾರತ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡದ ನಾಯಕ ಮಹೇಂದ್ರ ಸಿಂಗ್ ಧೋನಿ ಒಂದು ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ‘ಆಟಗಾರರು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯೇ?’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ಅವರತ್ತ ತೂರಿ ಬಂತು. ಫಿಲ್ಟರ್ ಲೆಸ್ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಹೆಸರಾದ ಧೋನಿ ತಕ್ಷಣವೇ- ‘ವಯಸ್ಸಿದ್ದಾಗಲೇ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಆಗುವಷ್ಟು ಕಾಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಸರಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ಆಟಗಾರರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮರೆತೇಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಕಷ್ಟ-ಸುಖವನ್ನು ಯಾರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ಈಗಿನ ಆಟಗಾರರು ಕಾಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇರೋದೇ ಸರಿ’ ಅಂದರು!
ಧೋನಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಎಂಬುದರ ಚರ್ಚೆ ಇಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯ. ಆದರೆ, ಒಬ್ಬ ಆಟಗಾರ, ಅದೆಷ್ಟೇ ಜನಪ್ರಿಯನಾಗಿರಲಿ, ಆತ ಕ್ರೀಡೆಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿ ಪಡೆದ ಮರುದಿನದಿಂದಲೇ ಭಾರತದಂಥ ‘ಬಡಾ’ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಂತೂ ಕಟು ಸತ್ಯ. ಈ ಮಾತಿಗೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯೇ-ರೂಪಸಿಂಗ್ ಅಥವಾ ರೂಪ್ ಚಂದ್ ಎಂಬ ಅಪ್ರತಿಮ ಹಾಕಿ ಆಟಗಾರನ ಬದುಕಿನ ದುರಂತ ಕಥೆಯ ವಿವರಣೆ.
****
‘ಹಾಕಿ’ ಅಂದಾಕ್ಷಣ, ಭಾರತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿನ ಸಮಸ್ತರಿಗೂ ನೆನಪಾಗುವಾತ ಹಾಕಿ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಧ್ಯಾನ್ಚಂದ್. ಈ ಧ್ಯಾನ್ಚಂದ್ರ ಸ್ವಂತ ತಮ್ಮನೇ ರೂಪ್ಚಂದ್. ಹಾಕಿಯಲ್ಲಿ, ಧ್ಯಾನ್ಚಂದ್ಗೆ ಸರಿಸಮ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಕೀರ್ತಿ ಪತಾಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದ ಧೀರರಲ್ಲೊಬ್ಬ. ಈತನಿಗೆ ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಪದ್ಮಭೂಷಣವೂ ಒಲಿದಿತ್ತು. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಈತ ತೀವ್ರ ಬಡತನದಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕಿದ. ಬಡತನದ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಕಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದ. ಮತ್ತು ಬಡತನದಲ್ಲಿಯೇ ಸತ್ತೂ ಹೋದ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಒಂದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಆಟಗಾರ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಮಧ್ಯೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಈತನ ಆಟದ ಕೌಶಲ ಕುರಿತು ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲಿನ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಾರ್ಥ ಪಂದ್ಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಆಗ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಹಣದ ಚಿಕ್ಕಾಸೂ ಕೂಡ ಈ ಮಹಾನ್ ಆಟಗಾರನಿಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ರತಿಮ ಆಟಗಾರನೊಬ್ಬನ ಬದುಕು ಯಾಕಿಂಥ ಸಂಕಟದ ಚಕ್ರ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು ಎಂಬುದು ಈಗಲೂ ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ವಿಚಾರ. ಉತ್ತರವೇ ಸಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ೧೯೧೧ರಲ್ಲಿ, ಅಲಹಾಬಾದ್ನಲ್ಲಿ. ಇವರ ತಂದೆಯ ಹೆಸರು ಸೋಮೇಶ್ವರಸಿಂಗ್. ಆತ, ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಪಾಯಿಯಾಗಿದ್ದ. ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ಗೆ ಹಾಕಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಯಲು ಅಣ್ಣ ಧ್ಯಾನ್ಚಂದೇ ಕಾರಣ. ಧ್ಯಾನ್ಚಂದ್ ಆಡುವುದನ್ನು ಮೈದಾನದ ಆಚೆಗೆ ನಿಂತು ತದೇಕಚಿತ್ತದಿಂದ ನೋಡುತ್ತ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಈತ ಆಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತುಬಿಟ್ಟ. ಆದರೆ, ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕಂಡರೆ ತುಂಬ ಹೆದರಿಕೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ‘ನಾನೂ ಹಾಕಿ ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಆಡಲು ನನಗೂ ಇಷ್ಟವಿದೆ’ ಎಂದು ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ತನ್ನಣ್ಣ ಇಲ್ಲದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕ್ಲಬ್ಗಳ ಪರವಾಗಿ ಆಡಿ ಮಿಂಚಿದ. ನಂತರ, ಅವರಿವರ ಬಾಯಿಂದ ತಮ್ಮನ ಅಪ್ರತಿಮ ಆಟದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಧ್ಯಾನ್ಸಿಂಗ್ ನಂಬದೇ ನಂಬಿ ಬೆರಗಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ- ೧೯೩೨ರ ಒಲಂಪಿಕ್ಸ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟಕ್ಕೆ ತಂಡದ ಆಯ್ಕೆಗೆಂದು ಭೋಪಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಟ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಈ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಒಟ್ಟು ಎಂಟು ಗೋಲು ಬಾರಿಸಿ ತಂಡಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ. ಆ ಆಟ ಕಂಡು ಸ್ವತಃ ಧ್ಯಾನ್ಚಂದ್ ಅವರೇ ದಂಗುಬಡಿದು ಹೋದರು.
ಆ ವರ್ಷದ ಒಲಂಪಿಕ್ಸ್ ಫೈನಲ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಎದುರಾಳಿಯಾದದ್ದು ಅಮೆರಿಕ. ಆ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ೨೪-೧ ಗೋಲುಗಳ ಅಂತರದಿಂದ ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ಸೋಲಿಸಿತು. ಹಾಕಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ, ಅದೂ ಒಲಂಪಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ತಂಡವೊಂದು ೨೪ ಗೋಲು ಹೊಡೆದಿರುವುದು ಇವತ್ತಿಗೂ ದಾಖಲೆ. ಈ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕರಲ್ಲಿ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಒಬ್ಬರೇ ಹನ್ನೊಂದು ಗೋಲುಗಳನ್ನೂ; ಧ್ಯಾನ್ಚಂದ್ ಎಂಟು ಗೋಲುಗಳನ್ನೂ ಹೊಡೆದಿದ್ದರು. ಆಗ ಅಮೆರಿಕದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ಹೀಗೆ ಬರೆದಿತ್ತು: ‘ಭಾರತ ತಂಡದಲ್ಲಿ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಅವರಂಥ ಆಟಗಾರರು ಇರುವವರೆಗೆ, ಇಡೀ ತಂಡ ಎಡಗೈಯಿಂದ ಆಟವಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ತಂಡಗಳು ಭಾರತವನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ!’
ನಂತರದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತಂಡ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ನ್ಯೂಜಿಲೆಂಡ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿತು. ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ರ ಆಟ ಮನೆಮಾತಾಯಿತು. ಅವರ ಕೀರ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ ಅಂದಿನ ಗ್ವಾಲಿಯಾರ್ ಮಹಾರಾಜ-ಜೀವಾಜಿರಾವ್ ಸಿಂಧಿಯಾ, ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಪದವಿ ನೀಡಿದ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ‘ಅರಮನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಉಳಿಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಸಂಸಾರದೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬಂದು ಬಿಡಿ’ ಎಂದ. ರೂಪ್ಚಂದ್ ಹಾಗೇ ಮಾಡಿದರು.
ಮುಂದೆ ನಡೆದದ್ದೇ ೧೯೩೬ರ ಬರ್ಲಿನ್ ಒಲಂಪಿಕ್ಸ್. ಈ ಟೂರ್ನಿಯ ನಂತರ ತಾವು ಹಾಕಿಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿ ಪಡೆಯುವುದಾಗಿ ಧ್ಯಾನಚಂದ್ ಮೊದಲೇ ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು. ಒಲಂಪಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದುಕೊಡಬೇಕೆಂಬುದೇ ತಮ್ಮ ಮಹದಾಸೆ ಎಂದೂ ಸೇರಿಸಿದ್ದರು. ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಜರ್ಮನಿಯ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಹಿಟ್ಲರ್, ಈ ಬಾರಿ ಜರ್ಮನ್ನರೇ ಒಲಂಪಿಕ್ಸ್ ಹಾಕಿಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದ. ಅದೇ ಕಾರಣದಿಂದ, ತನ್ನ ತಂಡಕ್ಕೆ ರಹಸ್ಯ ತರಬೇತಿಯನ್ನೂ ಕೊಡಿಸಿದ್ದ. ತನ್ನವರನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸಲು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಕ್ಕೂ ಬಂದಿದ್ದ. ಆದರೆ, ಧ್ಯಾನ್ಸಿಂಗ್ ಹಾಗೂ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ರ ಚಮತ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ಜರ್ಮನ್ನರ ಆಟ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸೋದರರು ಫೈನಲ್ನಲ್ಲಿ ತಲಾ ನಾಲ್ಕು ಗೋಲು ಬಾರಿಸಿದ್ದರು. ಹಿಟ್ಲರ್ನಂಥ ನಿರ್ದಯಿ ಕೂಡ ಅವತ್ತು ಈ ಭಾರತೀಯರ ಪ್ರಚಂಡ ಆಟ ಕಂಡು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದ. ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದ. ಈ ಆಟದಿಂದ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದರೆಂದರೆ- ೩೬ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಅಂದರೆ ೧೯೭೨ರಲ್ಲಿ ಮ್ಯೂನಿಕ್ನಲ್ಲಿ ಒಲಂಪಿಕ್ಸ್ ನಡೆದಾಗ, ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯ ಬೀದಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ‘ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ರಸ್ತೆ’ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಗೌರವಿಸಲಾಯಿತು.
****
ತಮ್ಮ ಕಲಾತ್ಮಕ ಆಟದಿಂದ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ೨೭ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ಗಳಿಸಿದರು. ಹಲವಾರು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದರು ನಿಜ. ಆದರೆ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಅವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನೇನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರದು ಎಂಟು ಮಕ್ಕಳ ತುಂಬು ಸಂಸಾರ. ಎಲ್ಲರೂ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ರ ದುಡಿಮೆಯನ್ನೇ ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹೀಗಿದ್ದಾಗಲೇ ವಿಧಿಯ ಅಟ್ಟಹಾಸ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಬಡತನ ಹಾಗೂ ಪೌಷ್ಠಿಕ ಆಹಾರದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ೧೯೫೪ರಲ್ಲಿ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ಗೆ ಕ್ಷಯ ಅಮರಿಕೊಂಡಿತು. ಕ್ಷಯರೋಗಿ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅವರನ್ನು ಸೇವೆಯಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ನಿವೃತ್ತಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಹಿಂದೆಯೇ, ವಾಸದ ಮನೆಯನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಖಾಲಿಮಾಡಿ ಎಂಬ ಆದೇಶ ಕೂಡ ಅರಮನೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಬಂತು.
ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್, ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಬದುಕು ನಡೆಸುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಅನ್ನಿಸಿದಾಗ ಒಂದೊಂದೇ ಚಿನ್ನದ ಪದಕಗಳನ್ನು ಮಾರಿದರು. ಆದರೂ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಗೆ ಬರಿಗೈ ದಾಸರಾದರು. ಆಗಲೇ ಬಂದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕ, ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂದು ಜಗಳ ತೆಗೆದ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಮನೆಯ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಬೀದಿಗೆಸೆದ. ತಮ್ಮ ಸಾಮಾನು, ಸರಂಜಾಮುಗಳೊಂದಿಗೆ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್, ಬೆಳಗಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ಬೀದಿಯಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ, ಸೌಜನ್ಯಕ್ಕೂ ಅವರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಡೆಗೆ, ಅದೇ ಗ್ವಾಲಿಯಾರ್ನ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಷೆಡ್ನಂಥ ಮನೆಯೊಂದನ್ನು ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಹಿಡಿದರು.
ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ದಿಢೀರನೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತು. ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಹೆಸರು ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಹಾಕಿ ಸ್ಟಿಕ್ಗಳ ಮೇಲೆ ಅವರ ಹೆಸರು ಬರೆಸಲಾಯಿತು. ವಿಪರ‍್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಒಂದೆಡೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈ ಸ್ಟಿಕ್ಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ನಾನೂ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಥರಾ ಆಡ್ತೀನಿ ಗೊತ್ತಾ ಎಂದು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕೂ ಗತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಒಂದೆರಡು ಕಾಯಿಲೆಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ಗಂಟುಬಿದ್ದವು.
ಇದರಿಂದ ಜರ್ಜರಿತರಾದ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್, ಓಹ್, ಮುಗೀತು ನನ್ನ ಕತೆ ಎಂದುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಅವರ ನೆರವಿಗೆ ಬಂದ ನಟ ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್ ಕಪೂರ್, ಒಂದು ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ, ಆಗ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಅಷ್ಟೂ ಹಣ ನೀಡಿ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ರನ್ನು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆಂದು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟರು.
ಈ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ರ ಬಡತನದ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ಸಹಾಯಾರ್ಥ ಗ್ವಾಲಿಯಾರ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಂದ್ಯ ಆಡಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಮಹಾನ್ ಆಟಗಾರನ ಸಹಾಯಾರ್ಥ ಪಂದ್ಯ ಆಡಲು ಹಾಲೆಂಡ್ನ ಆಟಗಾರರು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಬಂದರು. ವಿಪರ‍್ಯಾಸ ನೋಡಿ; ಹಾಕಿ ಪಂದ್ಯ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಅವರಿಗೇ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರ ಕಳಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅವರ ಬಳಿ ಪಾಸ್ ಅಥವಾ ಟಿಕೆಟ್ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಗೇಟ್ ಕೀಪರ್ ಅವರನ್ನು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಕ್ಕೇ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕಡೆಗೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ತಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು.
ತನ್ನೆದುರು ನಿಂತಿರುವವರೇ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಗೇಟ್ಕೀಪರ್ ಅದುರಿಬಿದ್ದ. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಕ್ಷಮೆ ಕೋರಿದ. ‘ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಇಲ್ಲೇ ಇರಿ ಸಾರ್. ಸಂಘಟಕರನ್ನು ಕರೆತರುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಓಡಿದ. ಆದರೆ, ಸಂಘಟಕರು ಬೇರೇನೋ ಬಿಜಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ‘ಮ್ಯಾಚ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ತಾರೆ ಅಂತ ಹೇಳಯ್ಯ ಆ ಮುದುಕನಿಗೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದರು! ಪಾಪ, ರೂಪ್ಸಿಂಗ್, ಬಾಡಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.
ಪಂದ್ಯ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ತಮ್ಮ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿಸುವಂತೆ ಹಾಲೆಂಡ್ ಆಟಗಾರರು ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದರು. ಸಂಘಟಕರು ಆಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ, ನಿರ್ಗತಿಕರಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ರೂಪ್ಚಂದ್ರನ್ನು ಕಂಡು ಹಾಲೆಂಡ್ ಆಟಗಾರರ ಕಣ್ತುಂಬಿ ಬಂತು. ಅವರೆಲ್ಲ ರೂಪ್ಚಂದ್ರ ಕೈಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡು- ‘ನಿಮ್ಮಂಥ ಅಪ್ರತಿಮ ಆಟಗಾರನನ್ನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟ ಭಾರತದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ’ ಅಂದೇಬಿಟ್ಟರು.
ಮರುದಿನವೇ ಈ ಸುದ್ದಿ ಅಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೊರಾರ್ಜಿ ದೇಸಾಯಿ ಅವರ ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದರು. ಈ ಸಂಬಂಧ ಮೀಟಿಂಗ್ಗಳಾದವು. ಅವರು ನೆರವಿಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ೧೯೭೭ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೬ರಂದು ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ತೀರಿಕೊಂಡರು. ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ಕಂಡು ಸಾಯಬೇಕು ಎಂಬ ಅವರ ಕನಸು, ಕಡೆಗೂ ಕನಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.
ತಮಾಷೆ ಕೇಳಿ: ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ರ ನಿಧನದ ನಂತರ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಶೋಕ ಸಭೆಗಳಾದವು. ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಹಲವು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಗಳಿಗೆ ಇಡಲಾಯಿತು. ಗ್ವಾಲಿಯರ್ನ ರಸ್ತೆಯೊಂದಕ್ಕೂ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ರಸ್ತೆ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅದೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ರ ಸಂಸಾರ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ, ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಇಡೀ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಕೂಡ- ಆ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವತ್ತೇ ಗ್ವಾಲಿಯಾರ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರೂಪ್ಸಿಂಗ್ ನೆನಪಿನ ಶೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಭರ್ಜರಿ ಭಾಷಣ ಹೊಡೆದು ಎದ್ದು ಹೋದರು!
ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡು ಒಲಂಪಿಕ್ಸ್ ಪಂದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದುಕೊಟ್ಟ ಅಪ್ರತಿಮ ಆಟಗಾರನನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಶ ನಡೆಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿ ಇದು.
ಈಗ ಹೇಳಿ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟಗಾರರು ಕೈ ತುಂಬಾ ಕಾಸು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ತಪ್ಪೇ?

Advertisements

1 Comment »

  1. 1
    prashanth Says:

    nimma baravanige nodi tumba bejar aytu intaha gatane galu namma desha dalli tumba agide idu ondu badatanada ondu muka..


RSS Feed for this entry

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: